


Tempuk Sewu Mount Bromo Ijen Krater
Onze tour startte vanuit Malang, via Mador Hostel. Alles zat erbij: vervoer, eten, drinken en overnachtingen. Dat maakte het een stuk makkelijker, want je hoeft zelf niets te regelen, behalve wakker blijven.
Na afloop hadden we twee opties: terug naar Malang, of direct afgezet worden bij de boot naar Bali. Wij kozen voor het laatste. Dat scheelde een hoop gedoe en gaf een mooie overgang naar het volgende deel van onze reis. Ook zat de bootreis al bij de tour in!
Van Malang naar Tumpak Sewu en Bromo
Om 6:30 uur werden we opgehaald bij Nador Hostel voor de East Java tour. Na een korte uitleg over de komende drie dagen konden we vertrekken naar Tumpak Sewu. Maar eerst kregen we een belangrijke mededeling van onze chauffeur Bon, ook wel 007. Er mocht NIET met de deuren gegooid worden en er mocht al helemaal GEEN commentaar komen op zijn rijstijl. Gelukkig waren wij na een week Indonesië al aardig wat gewend.
We begonnen bij een prachtig uitzichtpunt. Daarna volgde de heftigste wandeling naar beneden die ik ooit heb gedaan. Nog nooit zag ik zoveel trappen die zo smal en onstabiel waren, en dan komen er ook nog tegenliggers. Eenmaal beneden, voor de vetste waterval ooit, wist ik meteen: dit was het helemaal waard. Even een fotoshoot en door.
Daarna konden we zwemmen in een grot! Alleen bleek ik meer last van claustrofobie te hebben dan ik dacht. Om binnen te komen moest je door een donker gat waar al het zonlicht verdween. En omdat ik net een slang had gezien, zat mijn hart in mijn broek. Maar Wesley ging, dus ik wilde ook. En eenmaal binnen was het echt vet. We namen nog snel een duik in het natuurlijke zwembad. Daarna ging ik finaal op mijn plaat, waardoor ik dat zwembad wel heel snel had ontdekt…
Toen kwam het eind in zicht, na een klim waarbij ik mijn hele leven voorbij zag flitsen (negen levens, om precies te zijn). Boven wachtte een beloning: een snack. Het bleek durian te zijn. Oh my, wat was dat heftig. De hele bus kon op de terugweg meegenieten van mijn boertjes.
We reden door naar Mount Bromo, waar we in een homestay sliepen. We aten lekker en zakten daarna een stapje terug in slaapcomfort. Dat gaf niet, want we waren doodmoe. De wekker ging al om 2 uur ‘s nachts.
Mount Bromo en op naar de Ijen
De wekker ging om 1:30 uur, want om 2:00 uur moesten Wesley en ik beneden verzamelen. Slapen was er dus niet echt bij, maar het was het waard.
We hadden een eigen jeep, maar rustig even omhoogrijden zat er niet in. Honderden andere jeeps wilden hetzelfde, en onderweg kregen we veel hobbels en bochten. Iemand in onze jeep werd ook nog eens flink wagenziek. Na ongeveer twee uur kwamen we eindelijk boven aan.
Boven dronken we een lekker koffietje en kregen we een warme banaan. Daarna keken Wesley en ik naar de mooiste zonsopkomst die ik ooit heb gezien. Echt een vette ervaring.
Terwijl we wachtten tot de zon opkwam, zagen we ook nog lava. Bromo was in juni namelijk uitgebarsten. We hadden het er nog over, toen er een tourguide langskwam die zei: “Oh no no, it’s a fire.” Twee dagen later zagen we groot op het nieuws dat de hele Mount Bromo was afgefikt…
Na de zonsopkomst reden we terug naar beneden en nog even door het dal. Daarna gingen we terug naar de accommodatie voor het ontbijt, en vervolgens door naar de volgende bestemming: de Ijen-krater!
Na een lekkere lunch onderweg kwamen we aan in ons hotel, waar Wesley en ik ons enorm op hadden verheugd na de homestay van de vorige nacht. Dat bleek het grootste misverstand van de reis. Het hotel dat zo mooi werd aangeraden zat onder de schimmel, het kastje trok je zo van de muur en de douchekop viel eraf als je wilde douchen!?!
Na het avondeten dan eindelijk lekker slapen? Niet dus. De wekker ging alweer over 3 uur, want voor de Ijen-krater moesten we midden in de nacht op pad.
De Ijen-krater en de overtocht naar Bali
Om 0:00 uur ‘s nachts ging de wekker. Na een nacht van maximaal drie uur slaap, met geluk, stond de Ijen-krater op het programma. Dat betekende twee uur steil omhoog klimmen. Wesley en ik hadden er zin in. Echt waar.
We reden in volledig donker de berg op. De ramen van de auto besloegen helemaal en het was redelijk intens, maar we kwamen veilig aan. Het was ontzettend koud. Na de uitleg begon de klim.
We hadden ons voorbereid op de hel, maar het viel uiteindelijk best mee. In de grote menigte liep je niet snel, en onderweg hoorde je vooral één woord: “FERRARI!” Je kunt je namelijk door lokale mensen op een wagentje omhoog laten trekken. Wie zat er voornamelijk op die wagentjes? Oudere mensen. En één toerist die extra opviel: voor hem waren drie mensen nodig om hem naar boven te krijgen, wat amper lukte. Gelukkig betaalde hij daar goed voor. Volgens onze berekening kwam de rit voor hem uit op zo’n €400 (op basis van 100.000 IDR per kilo). Dat is dus echt een Ferrari-prijs.
Eenmaal boven zagen Wesley en ik de blue fire bij de mijnwerkers en daarna de mooie zonsopkomst boven de Ijen-krater. Het was het allemaal waard.
Naar beneden bleek zwaarder dan naar boven. Daarna was er eindelijk ontbijt, en gingen we door naar Bali!
Op de boot kregen we nog een workout: met onze koffers van 15 kilo moesten we de trap op en af, en op en af. Pittig na zo weinig slaap. Daarna waren we zo op Bali.
Nog vier uurtjes rijden naar Ubud, in een busje zonder gordel. Luxe was dat dus niet. Na aankomst hebben Wesley en ik lekker gezwommen, gegeten en eindelijk heel veel slaap ingehaald.
Maar wat waren deze dagen vet!